Zondag 28 juni 2020
De samengestelde moeder
Weer thuis. In een leeg huis. Na een heerlijk weekend, is het stil. Stil in mij. Het verlangen om naar je toe te gaan is voelbaar en tegelijkertijd lonkt thuis. Waar is thuis? Het is soms bij jou, bij jouw gezinnetje, maar altijd hier, in mijn huis, alleen of als de kinderen er zijn.
Natuurlijk is het heerlijk. Fijn om een weekend lang dingen samen te doen. Niet te zorgen en onbezorgd van elkaar te genieten. Maar ook zo dubbel. Ik mis een helft van mij als we samen zijn. Het gemis van het gezin is groot en blijvend. Het verdriet van de scheiding slijt. De tijd, hoe cliché ook, heelt. Maar het gemis van het gezin blijft.
Het ene moment voel ik mij de verliefde vriendin van, geniet ik intens van alle aandacht en de gezellige dingen die we doen. Verlies ik mij in de passie van het onbezorgde samenzijn. En het volgende moment, worden zijn kinderen door hun moeder bij hun vader afgezet en voel ik mij de ‘andere vrouw van’ hun vader, zoek ik naar een geschikt plekje en hoop ik dat zij mij ‘ziet’. Alle aandacht gaat naar de kinderen, die hun draai weer moeten vinden ‘in het andere huis’. Na bijna acht jaar, zijn de kinderen gewend aan het tussen twee huizen heen en weer verplaatsen, maar echt gewoon wordt het voor hen nooit.
Vaak kies er voor om er niet te zijn. Dan ga ik een paar uurtjes voor hun komst naar huis, zodat hun vader boodschappen kan doen en het huis gezellig kan maken voor hun komst. Soms blijf ik, en schakelen we van partners, naar vader en ‘vriendin van’ en proberen we met elkaar de overgang zo soepel mogelijk te laten verlopen. De volle aandacht die ik even daarvoor nog kreeg, verdwijnt en mijn liefdevolle partner ontpopt zich binnen een paar minuten tot liefdevolle vader die zich over zijn kinderen ontfermt. Ik schenk wat te drinken in, vul de borrelplank en vraag hoe het weekend is geweest. Er wordt volop gekletst aan de keukentafel en na een half uurtje als ze weer zijn gewend, vertrekken ze één voor één naar hun eigen kamertjes en zitten we weer even samen aan de keukentafel.
Ik kijk je aan. Ik zie een glinstering in je ogen; jouw nestje is weer gevuld. Die papa rol staat je goed! Het verlangen naar mijn kinderen, het gemis van hun geur voelt als leegte. Het verlangen naar jouw intimiteit, voelt eenzaam en warm tegelijk. De verschillende rollen, uitersten die samensmelten in zo’n ‘kinderloos’ weekend en die ook ineens weer uit een spatten, door de aandacht die van jou en mij wordt gevraagd. Ik doe mijn best om een gezellige huisgenoot te zijn, een afzijdige stiefmoeder, een liefdevolle partner en een behulpzame en ondersteunende vriendin. Een samengestelde moeder. Ik steek de sleutel in het slot van mijn voordeur. Nog twee dagen en dan zie ik mijn kinderen weer.
