“Is de uitslag al binnen?” Ik beantwoord zijn whats-appje met een smiley. Zo’n smiley die een beetje sip kijkt, met zijn mondhoeken naar beneden. Wij wonen niet samen. Ieder ons eigen huis. Vakanties en verjaardagen vieren we samen met ons heerlijke samengestelde gezin. Om de week hebben we een weekend met z’n tweeën. Het andere weekend genieten we, meestal apart van elkaar, van onze eigen gezinnetjes.
De covid-19 maatregelen zijn recent weer aangescherpt. We mogen nog maar 3 personen in huis ontvangen. Ingewikkeld voor veel samengestelde gezinnen die niet gezamenlijk één huishouden vormen. Maar ook voor samengestelde gezinnen die wel samenwonen. Binnenshuis zijn er voor samengestelde gezinnen geen beperkingen, maar als de kinderen (vanaf 13 jaar) niet officieel staan ingeschreven op jouw adres en jullie geen huishouden met elkaar zijn, dan moeten zij buitenshuis anderhalve meter afstand van volwassenen houden.
Wij zijn met z’n achten. De oudste is 18 jaar en de jongste is 12 jaar. We voeren geen gezamenlijk huishouden en de kinderen staan op vier verschillende adressen ingeschreven. Zijn oudste is verkouden en is donderdagavond getest. Mijn jongste van 12 jaar heeft een loopneus en is de afgelopen week preventief thuis gebleven en niet naar school geweest. Hij is vrijdagmiddag getest. Over ruim 48 uur weten we wat de uitslag is.
Het is vrijdagavond. De kinderen zijn bij onze co-ouders. “Hey lieverd, wat zullen we doen?” hoor ik hem vragen door de telefoon. Mijn verstand zegt dat we elkaar niet moeten zien. Mijn gevoel zegt iets anders. We volgen ons verstand. Ik zit op de bank en voel me alleen. Niet alleen zijn mijn kinderen er niet, ook kunnen wij niet samen zijn. Bang om het samengestelde gezin te besmetten en zorgen over gevolgen die dat heeft voor onze co-ouders en hun (samengestelde) gezinnen. Juist dan wil je ’t liefst samen zijn. Alhoewel het besluit elkaar niet te zien goed voelt, is ook de kwetsbaarheid van het samengestelde gezin pijnlijk voelbaar.
De testuitslag van de oudste is binnen. Negatief. Opluchting. “We eten vanavond pulled pork, zelf gemaakt, eet je mee?” Nu de uitslag van zijn oudste negatief is, is het veilig om daar te zijn, maar zolang de uitslag van mijn jongste niet bekend is, blijf ik thuis. De uren gaan voorbij. Ik zoek afleiding, poets mijn huis, ruim op en probeer niet te denken aan het scenario waarin mijn jongste een positieve uitslag zou krijgen. De verplichte quarantaine die daarop volgt en het daardoor elkaar niet kunnen zien, voelt eenzaam en leeg. De telefoon gaat. Het is de vader van mijn kinderen. Hij heeft twee gemiste oproepen. Morgenvroeg om 8 uur is de GGD weer bereikbaar. Ik hang op en voel mijn tranen branden. Nog een nacht in onzekerheid. Ik mis mijn kleine mannetje en ik verlang naar arm om mijn schouder.
